In 1971 trad mijnheer Jabaaij toe tot het bestuur van de toen 14 jaar oude club waarin hij o.a. samen met Bas Oudijn de vereniging goed op de rails wilde zetten. Aanvankelijk zette dit bestuur zich in voor de realisatie van een eigen clubgebouw. Er werd geld ingezameld, maar er kwam geen toestemming van de Gemeente voor de realisatie. In 1974 werd mijnheer Jabaaij voorzitter van Sagitta. Drie jaar later kwam er met de reorganisatie van het Sportpark dan toch ruimte voor een eigen clubgebouw, “De Boog”. In de daaropvolgende periode werd, mede dankzij de inzet van mijnheer Jabaaij, binnen zeer acceptabele tijd de schuld op het clubhuis afgelost. Daarnaast nam hij namens de Ridderkerkse korfbalclubs acht jaar lang zitting in de plaatselijke Sportraad.

Toen hij het voorzitterschap verruilde voor het penningmeesterschap werd hij benoemd tot erevoorziter.

Na enkele jaren van meer rust kwam hij eind jaren ’90 weer nadrukkelijk in beeld.
In de onderhandelingen die de laatste jaren voor het kunstgras plaatsvonden nam hij steevast namens Sagitta een standvastige positie in. Hij liet zich nooit met een kluitje in het riet sturen en ging tot de bodem voor zijn club. Geen tegenpartij die hem graag aan tafel aan zag schuiven, in zakelijk opzicht gezien natuurlijk. Zo speelde hij een belangrijke rol toen in 2000 de later afgeketste verhuizing naar het Reyerpark ter sprake kwam, evenals bij de realisatie van kunstgras op het eigen terrein die daarop volgde. Zelfs de dug-outs werden eigenhandig door hem gefabriceerd, uiteraard zo goedkoop mogelijk zonder daarbij de kwaliteit uit het oog te verliezen.

Als dank werd bij de officiële opening in 2002 het straatnaambord Kees Jabaaijlaan een plaats gegeven langs het kunstgrasveld.

In de laatste jaren kwakkelde hij veel met zijn gezondheid en liet hij het werk bij Sagitta los, al kroop het bloed stiekem waar het niet gaan kon. Het was soms maar goed dat de ARBO geen kijkje kwam nemen aan de Sportlaan…

Mijnheer Jabaaij gaf altijd aan weinig bemoeienis te hebben met het sportieve gedeelte binnen de vereniging. Bestuur, organisatie en financiën waren de zaken waar hij zich mee bezig hield. “Doe waar je goed in bent”, gaf hij zelf aan als motto in een stuk dat hij in 2006 schreef.

Nimmer zullen wij zijn karakteristieke stemgeluid vergeten waarmee hij lachend nog het één en ander te vragen had tijdens de jaarvergaderingen. Altijd kritisch, maar wel realistisch. Hij sprak vaak openlijk zijn vertrouwen in het bestuur uit. Met het jaar werd zijn vragenlijstje voor de jaarvergadering korter. Toen zelfs mijnheer Jabaaij geen vragen meer kon bedenken, wist het bestuur dat het op de goede weg zat.

De vereniging Sagitta in zijn huidige vorm is een boom met vele sterke takken en nog groeiende blaadjes en twijgjes. Laten we bij het bekijken van deze mooie groene boom nooit vergeten wie verantwoordelijk is voor vele stevige jaarringen in de stam.

Mijnheer Jabaaij mocht de leeftijd van 80 jaar bereiken.

Datum: 22-06-10, Auteur: Het bestuur